من میلیونها خواهر دارم:  مث پنجه ی آفتاب،

من میلیونه برادر دارم:  سبز و سرخ، محرم و عاشق،

من کوه دارم :  شمرون،

من حبس دارم: سرد،

من عشق دارم:  گرم،

من با شما همیشه جوونم،

من با شما همیشه عاشقم،

هما احسان: اگر قرار باشه که گوگوش بخواد یه پیامی بفرسته برای همین بچه ها، همین جوونا، بچه های سابق، جوونای سابق، هم سن و سالهای من، این چهار نسلی که گوگوش را اینقده دوست می دارن... ، نمی گم پیامی... ، یه پیغامی... ، البته می تونی بگی همه ی این ترانه های تو پیام تو است، که واقعا هم هست، ولی نه یه چیز خاصی که امروز بتونی به مردم بگی.

 گوگوش: (آهی می کشد و می گوید): این را می تونم بگم:

 دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد،
 به زیر آن درختی رو که او گلهای تر دارد.

 من یک دو بیتی شعر ساختم، خیلی سال پیش در ایران. زمانی که تو همون رویا های خودم بودم و دلم می خواست بهش دست پیدا کنم. در اون نشیبی که بودم و به فراز فکر می کردم این دو بیت رو ساختم که دلم می خواد در انتهای برنامه تون در انتهای این مصاحبه بخونم.

 هما احسان: حتما!

 گوگوش: گفتم که:

 در این خلوتگه امشب با خدا گویم که ای ایزد،

ترانه خوانی و شعر و مناجات از تو انگیزد،

 چه گویم من که مهرم بر لب است از عشق لاهوتی،

و کس را در حضور تو نمی بینم که برخیزد،

(در این جا گوگوش مکثی کرد و سپس رویش را به سوی دوربین چرخاند و گل بوسه ی زیر را برای تمام نسلهائی که هما احسان نام برده بود فرستاد!