The dark circles around her sad eyes in that beautiful sad face told volumes.  You could see and feel what was going on inside her. 

I cannot put in words the extreme emotions felt in that hall by everyone.  On the one hand, the undeniable love of everyone that not only could be felt but was shouted out so that Our Precious Googoosh could hear it.  And, on the other hand, the sense of frustration and anger that how can she be caged so cruelly.  Of this, no one spoke, but you could see it in everyone's eyes as there would be this sudden silence after each eruption of cheers and chanting "Googoosh we love you".  We would all look at each other, then to her who would take a moment away from signing her autographs and acknowledging all that emotion with her familiar appreciative smile while shaking her head, eyes felt with tears. 

Everybody was waiting in line to get her autograph. My turn never arrived and I was not fortunate enough to get close.  If I had, I would not have bothered her with the signature, but just wanted to tell her that I bring love and devotion from all my friends at Tajikestan.com and all the Farsi-speaking nations who could not be there.  I wanted to tell her that the crowd she sees here is only a tiny sample of millions of people's love and devotion.  Although I am sure she knows that but when times are hard and all doors seem to be closed on us, we, as human beings, doubt everything, even ourselves.  WE CANNOT LET THAT HAPPEN.  WE SHOULD ALL DO EVERYTHING POSSIBLE TO PROVE TO HER THAT WE ARE STANDING FIRMLY BEHIND HER AND OUR LOVE FOR HER WILL NEVER WAIVER.   

PLEASE EVERYONE, DO NOT LET HER DOWN.  YOU DID NOT SEE WHAT I SAW. 

She politely greeted everyone who approached her for autograph; gave them hugs, and posed for a picture with them.  Not even showing for a second that she might be tired of all that repetition.  Can you even think of any other celebrity who would do this?  Never.  SO IS THE CHARACTER OF OUR ONE AND ONLY PRECIOUS DAUGHTER:  UNIQUELY BEAUTIFUL INSIDE AND UNIQUELY ADORABLE OUTSIDE. 

Later, I overheard a young Iranian, in his late twenties, talking about his experience while looking down at Googoosh's picture with her signature on it.  For once in my life, I decided to be nosey! Really!  I excused myself and asked him to tell me all about it.  His name is Kurosh and he was accompanied by his South African friend named Glen, who is also a fan.  He said, "When I got there, right in front of her, I started crying.  I asked her to let me kiss her hand.  She said: Oh, no.  Please.  Thank you."  Then Kurosh showed me the picture that she had signed for Glen.  He said excitedly, "Look, she wrote on this "Glen Jan!  And, she wished him a Merry Christmas too!"  Then he added, "She would raise from her seat to greet the older people with respect when they approached her for autograph.  WOW!" I said to him, "Well, that is the Googoosh people like me have known all of our lives.  Now you have seen it first hand why she is in everyone's heart.  AND WILL BE FOREVER!

Ninoosh  

تيرگي  دور آن دوچشم غمگين  بر آن چهره ی  زیبای افسرده ، حکايت از عمق فاجعه داشت.  ما آن چه را در درونش می گذشت می دیدیم و احساس می کردیم.

کلام من از بیان احساسات عمیق  مردم در آن سالن قاصر است. از سوئی ، عشق و علاقه ی وصف نا پذیر حاضران  نه تنها قابل لمس بود  بلکه فریاد بلند عشق را گوگوش عزیزمان خود می شنید.  و از سوی دیگر احساس انزجار از حبس بی رحمانه ی او بر سالن حکمفرما بود. هیچکس در این باره سخنی نمی گفت ولی این احساس در لحظه های   سکوتی که پس از هر فریاد  "گوگوش ما دوست داریم" بر قرار می شد، در چشم همگان قابل رویت بود. ما همه به همدیگر نگاه می کردیم، و بعد به او که برای لحظه ای امضاء کردن را متوقف می کرد و در حالیکه سرش را تکان می داد و اشک درچشمانش حلقه می بست ،  با آن لبخند آشنای حاکی از قدر داني اش  به آن همه احساسات پاسخ می داد.

همه در صف منتظر بودند تا از او امضاء بگیرند. نوبت من هرگز نرسید و شانس آن را نيافتم  که به قدر کافی به او نزدیک شوم. حتی اگر موفق می شدم، برای امضاء به او زحمت نمی دادم فقط می خواستم به او بگویم که از سوی  تمام دوستانم در تاجیکستان دات کام و تمام پارسی زبانانی که نتوانسته بودند در آن جا حضور داشته باشند، عشق و وفاداری و تعلق خاطر  آنانرا برایش به ارمغان آورده ام. می خواستم به او بگویم که انبوه جمعیتی که در آن جا می دید،  فقط نمونه ی کوچکی از میلیون ها دوستدار و عاشق و هوادار  او است. اگر چه مطمئنم که او خود این مطلب را می داند ولی در سختی ها و هنگامی که تمام درها بر روی ما بسته به نظر می رسد، ما به عنوان یک انسان به همه چیز شک می کنیم ، حتی به خودمان. ما نمی گذاریم این اتفاق بیفتد. همه باید به هر کاری که ممکن است دست بزنیم تا به او ثابت کنیم که سخت و استوار پشت سرش  ایستاده ایم و عشق ما به او هرگز به پایان نخواهد رسید. عزیزان هرگز او را تنها نگذارید. آنچه را من دیدم  شما ندیدید!

با کسانی  که برای گرفتن امضاء به او نزدیک می شدند  با احترامی خاص احوالپرسی می کرد ،آنان را  در  آغوش می گرفت و با آن ها عکس می انداخت. حتی برای یک لحظه هم نسبت به تکرار این کار  از خود خستگی نشان نداد. آیا فکر می کنید هیچ فرد  صاحب نام  دیگر ی چنین خواهد کرد؟ هرگز. بله، شخصیت یگانه و تنها دختر ارزشمند ما  این چنین است: روحی زیبا با ظاهری قابل ستایش. 

کمی دیر تر، صدای جوانی را شنیدم که در حالیکه به عکس امضاء شده ی گوگوش نگاه می کرد،  داشت از چگونگی گرفتن امضاء  حرف می زد....جلو رفتم و  با عذرخواهی از او خواستم که برای من هم شرح دهد. اسمش کوروش بود و همراه با دوستش  گلن که اهل آفریقای جنوبی و او نیز از هواداران گوگوش بود به کنسرت آمده بودند.  او گفت: " وقتی به آنجا رسیدم، درست مقابل او، گریه ام گرفت. از او تقاضا کردم اجازه دهد دستش را ببوسم. او گفت: اوه، نه. خواهش می کنم." سپس کوروش عکسی را که گوگوش برای گلن امضاء کرده بود بمن نشان دادو با هیجان گفت: " نگاه کنید، او بر روی عکس نوشت گلن جان! و به او کریسمس را تبریک گفت!" و بعد  ادامه داد: " او جلوی افراد مسن تر که امضاء می خواستند،  از جایش بلند می شد و با احترام  از آن ها احوال پرسی می کرد." من با هیجان به او گفتم : " بله  این گوگوشی است که افرادی مثل من در تمام عمرمان اورا چنین شناخته ایم.  حالا شما از نزدیک ديديد  که چرا در قلب همه جا دارد. و برای همیشه جا خواهد داشت!"


نینوش

  برگردان فارسي از : ا

سايت تاجيکستان دات کام

We have all taken our seats.  There is this hush of excitement, everyone's eyes on the stage with anticipation.  It turned out to be a long wait but no one complained.   

At the sight of any movement near the stage, the crowd would erupt in cheers and applause then silence!  No, it is not her.  Not our Googoosh.  Not yet.  May be later.   

We watched the beautiful graphics that I had seen on your Website on the Jumbotron with no music.  The irony was not lost on me and I don't think it was lost on anyone else in the Concert Hall.  The pictures showed her singing but no sound is heard.  That in itself was enough to have you wonder in frustration that what was happening was A CRYING SHAME. 

Then we saw her on the Jumbotron speaking to us.  Beautifully.  She thanked not only everyone present but all who were absent for their love and support.  She said that she wanted us to be her voice.  So we became her voice through the whole night.  IT WAS JUST AMAZING.  YOU'D FEEL TOTAL EXHILARATION SINGING HER SONGS AND WANTED TO CRY AT THE SAME TIME.  I had never experienced such extreme opposite ends of emotions in my entire life.  The whole time wondering "how could they do this to her". 

The show finally started with the dancers.  At the end of each dance, there would be a loud applause, then silence.  You could hear everyone thinking:  "O.K. This is all nice.  But where is our Beloved!  That stage belongs to her.  Only her".  

Then the eruption of the loudest cheers, and applause.  It was her.  Googoosh.  Walking on the floor to take her seat in the front row.  Then silence. ”What?  She is not going to be on the stage?  We know she is not allowed to sing, but can't she just be standing on the stage to see the love in everyone's face?"  It just didn't seem right.  Something was terribly wrong with this picture! Then we learned the awful truth.  SHE WAS NOT ALLOWED ON THE STAGE.  OH, MY GOD.  WHAT A CRYING SHAME. 

But, it did not matter.  Still on our feet, we all resumed our chanting of love and applause for her wonderful presence. The love was so powerful that it seemed to me at any moment everyone would start running towards her to hug her and to assure her that we were there to support her; and that she has our devotion for ever; she doesn't have to sing; we will sing her songs for her.  AND SO WE DID.  FROM THE BOTTOM OF OUR HEARTS.  JUST FOR HER AND NO ONE ELSE!  

Mehrdad did a great job.  I was so proud of him.  He sang her songs, he sang them "to her" with such love and respect.  We were all on our feet through the whole songs, singing, holding and waiving her beautiful picture in the air, looking at her on the Jumbotron; taking in her familiar appreciative smile and the shaking of her head with tears in her eyes.  What an amazing sight.   

Again.  Mehrdad did a great job.  He has my admiration.  I did not know of him before.  THANK YOU MEHRDAD FOR SHOWING SUCH SINCERITY SINGING THE WORDS OF HER BEAUTIFUL SONGS AND DEDICATING THEM ALL TO HER.  I am sure Mehrdad could tell that the loud cheers and applause after each performance were not only for our Precious Googoosh but also in appreciation of him for performing them with such love.  He knew what the night was all about.  He was selfless and very gracious,  

WHAT A NIGHT.  THE SIGNING, THE CHANTING OF LOVE, THE CHEERS AND THE APPLAUSE WENT ON FOR THE REST  OF THE NIGHT, EACH TIME FOLLOWED BY THE FEW SECONDS OF SILENCE WHERE YOU COULD HEAR, YES HEAR, EVERYONE THINKING IN FRUSTRATION "HOW COULD THIS BE HAPPENING?" 

Then came the climax!  Singing of the Iranian National Song.  Mehrdad and Kambiz holding the original and true Iranian Flag on the stage, and our Googoosh standing on the floor, holding and waiving another Flag above her head singing the song with all of us.  As loud as could be.  I wish you were there.  Just to see the range of emotions in her beautiful face. 

I was heart broken.  I wanted to slap somebody.  Badly!?! 

Then she left.  And there was that silence again.  Everyone walking outside towards whatever transportation was awaiting us without saying a word.  Normally there would be this expression of excitement of watching her beautiful performance and everyone having something to say.  But not this time.  You could HEAR EVERYONE THINKING: "HOW COULD THIS BE?  HOW COULD THEY TAKE THE JOY OF PERFORMING AWAY FROM OUR BELOVED?  HOW CRUEL.  WHAT A CRYING SHAME." 

I still have a lump in my throat.  I listened to her songs driving home from the Airport last night.  The lump in my throat got even bigger. 

BUT I JUST WANT ALL OF YOU TO KNOW THAT SHE SAW AND FELT THE LOVE MORE THAN EVER.  AT LEAST THAT IS MY COCEPTION.  

I cannot end this by not saying that there should have been more of us there.  There should not have been an empty seat in the Concert Hall.  But, alas, there was.

گزارش اختصاصی ما از کنسرت لاس وگاس
 از: نینوش م.

همه بر روی صندلی هایمان نشسته ایم. سکوت و هیجان حکمفرماست. تمام چشم ها بر صحنه است. انتظار ما به درازا کشیده است ولی هیچکس گله ای نمی کند. با هر حرکتی در نزدیکی های صحنه صذای فریاد شادی و تشویق جمعیت بر می خیزد و دوباره سکوت! همه می گویند، نه او نیست. گوگوش ما نیست. هنوز نیامده. شاید قدری دیر تر بیاید.  

ما بر روی صفحه های بزرگ تلویزیون های مدار بسته ، به  کار های گرافیکی زیبائی که در سایت شما  دیده بودم نگاه می کردیم .موزیک نداشت. من هنوز امیدم را از دست نداده بودم و تمام جمعیت سالن نیز چنین بود. عکسها بر مانیتور های بزرگ، او را در حال خواندن نشان می داد ولی صدائی شنیده نمی شد. این بخودی خود کافی بود که در نا باوری مطلق نتیجه گرفت که آن چه در شرف اتفاق بود به یک حادثه ی تاسف بار منتهی مي  شد.  

بالاخره  او بر مانیتور سالن ظاهر شد و برای ما صحبت کرد. با زیبائی کامل. او نه تنها از حاضران  بلکه از تمام کسانی که حضور نداشتند برای عشق و پشتیبانی شان تشکر کرد. او از ما خواست تا صدای او شویم وما تمام آن شب را صدای او بودیم. بسیار شگفت انگیز بود. احساسی بس فرحبخش که آهنگ هایش را بخوانی و هم زمان بخواهی گریه کنی. من درتمام دوران  زندگیم هرگز این دو احساس کاملا  متضاد را با هم  تجربه نکرده بودم.  و در تمام طول شب در شگفت  بودم که " چگونه توانستند بر او چنین کنند". 

سرانجام ، کنسرت با گروه رقص آغاز شد. در پایان هر رقص، تشویقی با صدای بلند و سپس سکوت. می توانستی فکر همه را بخوانی: " بسیار خوب. تمام این ها زیباست. ولی دردانه ی ما کجاست! آن صحنه به او تعلق دارد.  فقط او".

و به ناگهان، بلند ترین فریاد شادی و تشویق از دل جمعیت برخواست. بله خودش بود. گوگوش. به سالن قدم گذاشت تا در ردیف اول بر صندلیش بنشیند. سپس سکوت. "چی شد؟ او بر صحنه نخواهد رفت؟ می دانیم که اجازه ی خواندن ندارد، ولی  نمی تواند فقط بر روی صحنه بایستد و (شعله های) عشق را در چهره ی تک تک افراد جمعیت نظاره کند؟" به نظر صحیح نمی رسید. یک جای قضیه در این میان به شدت لنگ بود! و بالاخره آن حقیفت تلخ را در یافتنم. او اجازه حضور بر صحنه را نداشت. وای برمن. عجب عمل خجالت آوری در حق او روا داشتند.

ولی برای ما مهم نبود. هنوز توان داشتیم تا حضورش را در سالن با فریاد عشق و قدر دانی گرامی بداریم. احساس عشق به او آن چنان قوی بود که من هر لحظه فکر می کردم همه بسویش هجوم  می برند تا او را درآغوش کشند و به او اطمینان دهند که ما آنجائیم تا از او حمایت کنیم؛ و برای همیشه به او وفادار هستیم؛ و او نیازی به خواندن ندارد؛ وما ترانه هایش را برایش خواهیم خواند. و ما این چنین کردیم. از سویدای قلبمان. فقط برای او و نه هیچکس دیگر!

 مهرداد شگفتی آفرید. من به وجودش افتخار می کردم. او ترانه های گوگوش را خواند. او آن ها را با عشق و احترامی شایسته "برای او" خواند. ما در طول خواندن تمام این آهنگ ها ایستاده بودیم. می خواندیم و عکس های زیبای او را که در دست داشتیم در هوا  تکان می دادیم درحالی که او را در مانیتور بزرگ سالن می دیدیم که با همان لبخند آشنا و تشکر آمیز همیشگی اش، سرش را تکان می داد و اشک می ریخت. عجب صحنه ی شگفت انگیزی بود!

 دوباره بگویم . مهرداد کار بزرگی کرد. او را تحسین می کنم. من قبلا چیزی در باره ی او نمی دانستم. مهرداد، از تو بخاطر نشان دادن آن همه صمیمیت در خواندن کلام ترانه های زیبایش و اهداء  آن ها به او سپاسگزاریم. مطمئنم مهر داد تشخیص داده است که فریاد های بلند تشویق بعد از اجرای هر ترانه فقط برای گوگوش ارجمند ما نبود، بلکه آن فریاد ها حاکی از سپاس و  قدردانی از او نیز بود که با آن چنین عشقی آهنگ را اجرا می کرد.  او بخوبی می دانست که آن شب چه می گذرد. او در نهایت افتادگی و  عطوفت برنامه را برگزار کرد.

عجب شبی بود.مراسم امضاء کردن، آهنگ های دستجمعی عشق، فریاد های شادی و کف زدن ها در تمام شب ادامه یافت و بدنبال هر هیجانی چند لحظه سکوت بر قرار می شد که طی آن می توانستید بشتوید، بله بشنوید، که همه با انزجار می گفتند" چگونه  چنین چیزی در حال وقوع است؟"

 و بالاخره نقطه ی اوج مراسم فرا رسید! خواندن سرود ملی ایران. مهر داد و کامبیز در حالی که پرچم اصلی و واقعی ایران را بر روی صحنه در دست داشتند، و نیز گوگوش ما در سالن در حالی که پرچم دیگری را در بالای سرش تکان می داد همراه با تمام ما سرود ملی را با بلند ترین صدای ممکن خواندیم. ایکاش شما نیز آنجا بودید تا فقط میزان احساسات را در صورت زیبای او مشاهده کنید.

 قلبم شکسته بود.  می خواستم کشیده ی محکمی بر صورت کسی بنوازم. شدیدا!؟!

 سپس او سالن را ترک کرد و دوباره همان سکوت به سالن باز گشت. همه به سوی وسائل نقلیه ای که منتظر ما بود براه افتادیم بدون اینکه کلامی به زبان بیاوریم. به طور معمول همه  به هنگام خروج با هیجان از تماشای اجرای زیبای او برصحنه می گویند و هر کس چیزی برای گفتن دارد. ولی نه این بار. شما می توانستید فکر تک تک افراد را بخوانید که با خود می گفتند: "چرا این چنین شد؟ چگونه توانستند لذت اجرای برنامه بر صحنه را از عزیز ما بگیرند؟ چنین بی رحمانه. عجب عمل خجالت آوری."

بغض هنوز گلوی مرا میفشارد. دیشب به هنگام برگشتن از فرودگاه در حال رانندگی به آهنگ های او گوش دادم و بغض در گلویم فشرده تر شده است.

 ولی فقط می خواهم شما بدانید که او عشق دوستدارانش را بیش از همیشه دید و اجساس کرد. لا اقل این برداشت من است.

نمی توانم به این مقاله خاتمه دهم بدون اینکه ذکری کرده باشم که باید تعداد ما در آن جا بیشتر بود. نمی بایست هیچ صندلی خالی در آن سالن کنسرت پیدا می شد. ولی، افسوس، که چنین بود.

برگردان از: تاجيکستان دات کام