The stage decoration was the best so far.  Draped in white and silver, looked beautiful and very elegant, ready to receive the Queen of Hearts!

The show started with the Vartan Dance Group.  They performed beautifully to traditional Persian music.  Their costumes were very elegant.  Very nicely done. 

Then it was time for our Googoosh.  She appeared in a pastel blue shimmering gown, sporting her new short blond haircut, and looked more beautiful than ever.  Actually, as she was walking around, bowing, acknowledging the applause and the cheers, she looked just like a doll!  Just so pretty! 

She sang 3 songs, then spoke of Mehrdad’s friendship and asked him to perform with her. After their duet, she left the stage to change.  Mehrdad continued to perform a few songs from his own albums and cheerfully interacted with the audience who were quite pleased. 

Googoosh had five dress changes, each gown uniquely designed and very beautiful.  Of course, who else can show the appeal of a gown, or a dress, or even jeans,  but Googoosh! 

No one wanted her to leave the stage for any reason!  Each time that she walked away to change you could hear the sight of “Oh no.  Don’t go”! 

In between each dress change, the stage belonged to Mehrdad, Kambiz and the dancers.  Mehrdad was accompanied by the dancers when performing some of his songs.  Very nice.  

She performed quite a few of the old favorites, dancing to all of them that were rhythmic to the screams of the audience.  Do I need to say, again, what it was like when she performed Kavir?  WOW!  The audience stirred with excitement when the familiar music started; listened in awe, sang “Khodaya, Khodaya” with her, and when she finished erupted in the loudest cheers that went on for a while.  She was grateful.  She bowed, knelt and lowered her beautiful head to the floor – like “sojdeh”! 

In one segment she wore a very elegant black lace gown, her hair combed back, looked beautiful and subdued and sang “Ay Mardom Mordam”, and a couple of old soft melodies such as “Man-o gonjeshkha-ye khooneh”.  She also sang the new Armenian song she just recorded which delighted not only our Armenian friends but everyone else. 

Googoosh was accompanied by dancers with two songs.  One of them was Otagh-e Man.    The dancers wore white shirt,  black pants, vest, top hat, danced holding a black cane.  Their performance had a hint of Googoosh’s Charlie Cahplin act.  Very, very nice. 

At the sound of the first note of “Sakkineh Daay Ghazi”, the audience started clapping and were on their feet to witness one of the most delightful performances ever.  I wish you could be there to see it.  What a dance.  ABSOLUTELY DELIGHTFUL!  She looked just like a sweet little girl dancing on the stage. So endearing!  

It was, of course,  a wonderful evening; full of excitement.  She conquered the hearts again for the umpteenth time.  It does not matter how many times she sings the same songs, performs the same dances and moves, they are new and a pleasure to watch each and every time! 

Although she had laryngitis, which was obvious to everyone, but did not let it deter her from giving us all a memorable evening. It was as if she was saying:  “I appreciate your love and support and I want to show you my gratitude by giving you my all”.  And that she certainly did! 

WE LOVE YOU OUR PRECIOUS QUEEN OF HEARTS.  THERE IS NO ONE AND THERE WILL NEVER BE ANOTHER ONE LIKE YOU.  

The show ended by everyone joining her in singing “Ey Iran ”.

برای اولین بار بی نظیر ترین آرایش صحنه را در این کنسرت شاهد بودیم. پرده های آبی و سفید، زیبائی، جلال و شکوه خاصی داشت و صحنه آماده بود تا ملکه ی فلب ها را پذیرا شود !  

کنسرت با هنر نمائی گروه رقص وارتان شروع شد. آنها با زیبائی تمام و همراه با موسیقی سنتی ایرانی برنامه ی خود را اجرا کردند. لباسهایشان بسیار شیک و با زیبائی تمام طراحی شده بود.  

سپس زمان هنر نمائی گوگوش ما فرا رسید.  او با لباس آبي  کمرنگ بلند و با طرح جدید موهای کوتاه شده ی بلوندش، زیبا تر از همیشه،  بر صحنه ظاهر شد. در حقیقت، به مانند  عروسک زیبائی، بر  روی صحنه می خرامید و به حالت تعظیم ، به تشویق و فریاد شادی مردم پاسخ می داد!  

او 3 آهنگ خواند و سپس سخن از دوستی با مهرداد گفت و از او تقاضا کرد تا با هم  بر روی صحنه برنامه اجرا کنند. بعد از یک آهنگ دوصدائی، گوگوش صحنه را ترک کرد و آن را به مهرداد سپرد. مهرداد چند آهنگ از آلبوم های خودش را خواند و از سوی جمعیت که  از برنامه اش لذت می بردند و با او تبادل احساسات می کردند،  مورد تشویق قرار گرفت.  

گوگوش در طول برنامه پنج بار لباس عوض کرد. هر کدام از لباسهایش با زیبائی خاص طراحی شده بود. البته بجز گوگوش چه کس دیگری را می توان یافت که جاذبه ی یک لباس بلند یا یک لباس شب و حتی یک لباس جین را با آن همه زیبائی به نمایش بگذارد!  

کسی نمی خواست که او به هر دلیل صحنه را ترک کند! هر بار که برای تعویض لباس  از صحنه خارج  می شد ،  جمعیت با صدای "اوه  نه"  و " نرو!" عکس العمل نشان می داد!  

بین هر تعویض لباس،  صحنه در اختیار مهرداد، کامبیز و گروه رقص قرار می گرفت. گروه رقص به هنگام اجرای بعضی از آهنگ ها مهرداد را همراهی می کرد. بسیار زیبا.  

گوگوش تعداد زیادی از آهنگ های جاویدان قدیمی خود را اجرا کرد و همراه با آهنگ هائی که ریتم ضربی داشت می رقصید و هم زمان، با جیغ و فریاد شادی جمعیت روبرو می شد. نمی دانم باز هم باید شرح دهم که به هنگام اجرای آهنگ "کویر" حال و هوای سالن چگونه بود؟ وای! جمعیت به هنگام خواندن " خدایا، خدایا" با هیجان به خروش می آمد و  خدایا خدایا را  با او می خواند و وقتی آهنگ به پایان رسید، غریو شادی جمعیت  با صدای بلند سالن را منفجر کرد. او شاکر بود. به مردم تعظیم کرد ، بر صحنه زانو زد و سر زیبایش را به حالت سجده بر خاک صحنه سائید!  

در بخشی از برنامه اش لباس مجلل مشکی بلندی که قسمتی از آن با بند مشبک شده  بود به تن داشت. مو هایش را پشت سرش جمع کرده بود و  با زیبائی و ظرافت آهنگ "آی مردم مردم" و چند آهنگ قدیمی مثل " من و گنجشک های خونه" راخواند. او همچنین آهنگ جدید ارمنی خود را که به تازه گی ضبط کرده است اجرا نمود که نه تنها ارامنه ی عزیر را، بلکه سایر حاضران در کنسرت را نیز به وجد در آورد.  

گروه رقص در اجرای دو آهنگ، گوگوش را همراهی کرد. یکی از آن ها "اطاق من" بود. رقصنده ها پیراهن سفید، شلوار مشکی و جلیقه پوشیده بودند و به هنگام رقص کلاه بر سر و عصا در دست داشتند. اجرای این بخش اشاره ای به  اجرای برنامه ی چارلی چاپلین توسط گوگوش داشت. بسیار برنامه ی زیبائی بود.  

به محض شروع آهنگ "سکینه دای قزی" ، مردم شروع به دست زدن کردند و به پا ایستادند تا شاهد یکی از زیباترین اجرا های این آهنگ در طول زندگیشان باشند. ایکاش تمام شما دوستداران گوگوش نیز آنجا بودید و می دیدید.  عجب رقص زیبائی. واقعا زیبا!

گوگوش همچون دختر بچه ای شیرین و زیبا بر روی صحنه می رقصید. بسار جذاب!  

شبی بس شگفت انگیز بود. پر از هيجان  و سرور. او دوباره قلب ها را برای چندین و چندمین بار تسخیر نمود. مهم نیست که چند بار یک آهنگ را می خواند، ویا همان رقص و حرکات را دو باره اجرا می کند؛ مهم آن است که هر بار به این آهنگ ها و حرکات طراوت جدیدی می بخشد و تماشای آن ها همیشه لذت بخش و سرور آفرین است!  

برای همه آشکار بود که گوگوش از ناراحتی لارنژیت رنج می برد، ولی این مطلب هر گز نتوانست او را از ارئه ی آن چنان شب خاطره انگیزی به همگان باز دارد. گوئی با آن اجرای برجسته چنین می گفت : " عشق و پشتیبانی شما را سپاس می گزارم و می خواهم به این وسیله حق شناسی خود را با تقدیم تمام آنچه در توان دارم به شما ابراز نمایم." و به راستی چنین کرد!    

ترا دوست داریم ای ملکه ی قلب ها! کسی به مانند تو نیست و هرگز نخواهد بود!  

و کنسرت با اجرای سرود "ای ایران" که همه در آن شرکت داشتند به پایان رسید.

تاجیکستان دات کام